Gavere, da’s weer een trip naar (café) het Buitenland! En als je er vroeg bij bent kan je de parkeerplek vlakbij de bike wash en douches zo uitkiezen. Wat we dan ook deden. Vorig jaar was dit een zware kletsnatte rit qua parcours, maar fun ten top en met zacht weer. En dit was net opnieuw hetzelfde. Een milde nazomeravond met een geweldig gezellige sfeer op het terras van dit leuke café. Op geen enkele andere (nachtrit) moet je tot op het moment dat je mag vertrekken wachten op welke richting je uit moet. Zo’n 10 minuten voor starttijd komt een leuke dame me vragen: meneer, langs waar moeten we vertrekken? Awel madam zei ik, ge zult nog wa moeten wachten tot ze het eerste pijlke zetten om dat te weten. Om 20.30u is het zover. Ze keek me aan met een air van “onnozelaar…”. Maar dan was het zover, om 20.30u stipt, zo meldde de lokale kerktoren, werd de eerste pijl bevestigd aan zijn paal. Allemaal naar links den berg omhoog, richting Semmerzake! En hop daar gingen de eerste heethoofden al op pad, ik was er 1 van! Samen met een horde Ghostbikers trokken we op pad en die kerels lieten meteen blijken dat ze er zin in hadden. Eéntje sprong er zowat uit, dan wel geen Ghostbiker maar ene met een truitje aan met iets van “Steenbeke” op of zoiet. En die had honger, of goesting om er een flinke lap op te leggen. Na de eerste moeilijker en technischer stukjes verbrokkelde het groepje geestelijken en liep “Steenbeke” verder uit. Maar na enkele kilometer hadden die geesten de teerlingen al geworpen en werden de mindere goden gelost. Ondertussen werd moat Steenbeke ingelopen en vervoegden we het groepje snelheidsduivels. Single track, veldweg of technisch stuk, het was allemaal hetzelfde want met de duisternis zag je geen steek voor je ogen. En met een volle maan, gehuld in enkele sluiers mist werd het decor echt mysterieus. Hier zullen die Ghostbikers zich wel thuis gevoeld hebben denk ik. Het leek wel al één of andere Helloween tocht! Hoe dan ook, manneke maan zorgde voor extra verlichting want dat was wel al eens nodig. Zeker met die dauw die al over de meersen rond de Schelde hing was dit echt een spektakel. Zeker met de schijn van de vele lichten op de fietsen. Ondertussen waren we al aan de bevoorrading gekomen. En het viel mij op dat er naast een kapitaal aan mountainbikes ook een gigantisch bedrag aan verlichting gespendeerd wordt. Niet te doen, sommigen lijken wel zwaardere lampen dan een heuse 4 x 4 auto te hebben. En vaak is dit geen overbodige luxe. Na de nodige hapjes en drankjes te hebben verorberd trok ik er stiekem op uit zonder mijn medevluchters. Maar na enkele kilometers kwam er niemand minder dan “moat Steenbeke” mij vervoegen. En hij ging er vandoor als een speer. Jammer genoeg moest ik wat afhaken wegens een sputterende voorderailleur (ik moet het toch op iets steken) zodat ik hem eventjes moest laten gaan. Maar ergens aan de Schelde nabij Semmerzake kon ik hem op een ongelofelijke single track toch bijbenen, maar daarna langs de trekweg naast de Schelde moest ik toch mijn meerdere erkennen. Maar da’s geen schande want die gast was zo’n 25 jaar jonger dantekik!
Gans deze rit, in vele gevallen in tegengestelde richting t.o.v. jaar was doorspekt met wat zowat een blauwdruk van een nacht VTT moet zijn. Aangevuld met de nodige animatie, van lichtjes tot tam tams en waarachtig een echte vuurspuwer (!) leek deze VTT een echt feestje. Perfect gewoon. Het ganse traject vroeg echt alle concentratie om niet onderuit te gaan op sommige stroken. Hier en daar aangevuld met stikdonkere stukken bos, echt geen luxe die dure verlichting zo bleek. In de kleedkamer achteraf bleek dat niet iedereen dezelfde passages met succes was gepasseerd. Schuur en schaaf wonden waren dan ook sommigen hun deel.
Naar het einde toe verwaterde zowat de complexiteit van deze rit maar het was dan ook al fantastisch geweest. Ik, en ik was zeker niet alleen, had mij rot geamuseerd en ik denk dat die andere 368 deelnemers het met mij eens waren.
Nadien kwamen we aan bij een nog verlaten bike wash, want we waren zowat de eersten die arriveerden. Deze bike wash behoort tot de top van wat we zoals kunnen voorgeschoteld krijgen en dat was idem dito voor de douches. Hier vond ik ook moat Steenbeke terug en we deden een hartelijk klapke onder de douche. Zowat alle mannen daar aanwezig, allen vreemden voor elkaar waren het er over eens. Dit was een topavond in MTB land! Nadien trok ik nog naar het Buitenland om er zowaar één van de laatste donkerbruine Valeirkes te proeven. Ook de pannenkoek smaakte en de sfeer van de vooravond was nog intenser geworden. Gezelligheid ten top. Waarbij ik mij maar één vraag stelde: wie of wat gaat mij volgend jaar weerhouden om weer naar Gavere af te zakken?
JNbike
|
Wenst u ook onze gratis nieuwsbrief te ontvangen?
